به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از ددلاین، این اثر که حاصل ۱۵ سال تلاش بیوقفه کرو است، پرده از بخش ناشناخته و عمیق زندگی این هنرمند برمیدارد: عشق دیرینهاش به موسیقی که حتی پیش از آغاز دوران بازیگریاش در اواخر دهه ۱۹۸۰ جریان داشته است.
مستند جذاب کرو سفری است به اعماق تاریخچه موسیقایی او؛ از روزگار نوجوانی که با نام هنری «راس لو راک» در سالنهای موسیقی اوکلند روی صحنه میرفت و نواختن در خیابانهای سیدنی برای گذران زندگی، تا ۴۱۵ اجرای پرانرژی در نقش ادی و دکتر اسکات در نمایش معروف «راکی هارور». این فیلم همچنین به شکلگیری نخستین گروه مهم او یعنی «تری اوت فوت اوف گرانتس» در سال ۱۹۹۲، آلبوم پیشگویانه آنها و تصمیم ناگهانی کرو برای انحلال گروه به دلیل تداخل با اوجگیری شهرت سینماییاش میپردازد. کرو در این فیلم حتی از فشارهای خستهکننده تومی موطولا، رئیس وقت سونی، برای امضای قرارداد پرده برمیدارد.
یکی از جذابترین بخشهای این مستند، پیوند عمیق میان موسیقی و جهان بازیگری کرو را به تصویر میکشد. او در نشست خبری و فیلم خود فاش میکند که چگونه الهامبخش برخی از ماندگارترین لحظات سینماییاش بوده است؛ از جمله دیالوگ معروفش در فیلم «گلادیاتور» که خطاب به امپراتور میگوید «دو سال، ۲۶۴ روز و همین امروز صبح» از شعر ترانه معروف پرینس الهام گرفته شده است. او همچنین نشان میدهد که چطور در فیلم «رابین هود» (۲۰۱۰) توانسته است با هوشمندی، بازیگرانی را به کار بگیرد که خود موزیسین بودند تا هسته اصلی گروه موسیقی فعلیاش یعنی «ایندور گاردن پارتی» شکل بگیرد.
کرو در این روایت صریح، از تاریکترین نقاط کارنامه و زندگیاش نیز روی برگردانده است. او به صراحت از دستگیریاش در سال ۲۰۰۵ در نیویورک به دلیل پرتاب تلفن به سمت کارمند هتل، «درد جانکاه» تعقیب شدن توسط پاپاراتزیها و البته تمسخرهایی که در دوران اوج شهرت سینماییاش به عنوان یک موسیقیدان تحمل کرد، سخن میگوید. با وجود همه این فراز و فرودها، انرژی جاری در فیلم به سرعت به سالن سرایت کرد. تلفیق تصاویر آرشیوی و اجراهای زنده گروه، تماشاگران سالن «سالا دارسنا» را به وجد آورد و بازخوانی خیرهکننده قطعه «رومئو و ژولیت» از گروه دایر استریتس توسط کرو، موجی از دست زدنهای ممتد و تمامعیار را در سالن به راه انداخت.
کرو که نویسندگی، کارگردانی و تهیهکنندگی این اثر را شخصاً بر عهده داشته، با کمک گرفتن از گابریل موچینو توانست مسیر خود را به سوی ونیز هموار کند. او در پایان با چهرهای بشاش و لبخندزنان به ابراز احساسات تماشاگران پاسخ داد. این ستاره هالیوود ونیز را سرگرمکنندهترین و عمیقترین جشنواره سینمایی جهان توصیف کرد؛ جشنی برای اثبات این حقیقت که برای راسل کرو، موسیقی و سینما دو روی یک سکه و کاملاً در هم تنیده هستند.